شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 31194

نیست‌وش باشد خیال اندر روان / تو جهانی بر خیالی بین روان

وه که جدا نمی‌شود نقش تو از خیال من / تا چه شود به عاقبت در طلب تو حال من

ای نوش کرده نیش را بی‌خویش کن با خویش را / با خویش کن بی‌خویش را چیزی بده درویش را

دمی با غم به سر بردن جهان یکسر نمی‌ارزد / به می بفروش دلق ما کزین بهتر نمی‌ارزد

چنان سدّی ز چین بسته است آن زلفین گیسویش / که یأجوج نگه را نیست ره در کشور رویش

ز دعوی پری زان تهی می‌روی / تهی آی تا پر ز معنا شوی

 چه خونبها به از این کشتگان کوی تو را / که بنگرند به محشر، دوباره روی تو را

 تا نقش خیال دوست با ماست / ما را همه عمر خود تماشاست

پس این پیر از آن طفل نادان‌ترست                            که از بهر مردم به طاعت درست

مرا چون خلیل آتشی در دل است                         که پنداری این شعله بر من گل است

سر از کوی صورت به معنی کشید                             قلم بر سر حرف دعوی کشید

به نزدیک من شبرو راهزن                                               به از فاسق پارسا پیرهن