شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 84

آن یار کزو خانه ما جای پری بود

چه طاعت کرده‌ام گویی که این پاداش می‌یابم

دل به دلبر می‌سپارد جان به جانان می‌فرستد

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند

در این ظلمت سرا تا کی به بوی دوست بنشینم/ گهی انگشت بر دندان، گهی سر بر سر زانو

هر تمنایی که در دل داشتم صورت نبست/ وصل آن مه گر میسر نیست ما را دور نیست

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد/ نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد

شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش/ که تا یک‌دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش

حسن اندامت نمی‌گویم به شرح

چنان بر سر آورد مشتی گیاه

بشنو از نی چون حکایت می‌کند

خود حکایت می‌کند پیراهنت

بدین شعر تر شیرین ز شاهنشه عجب دارم

خدا را ای نصیحت‌گو حدیث از ساغر و مِی گو

چو روزم بر جهان پیروز گردان

عجب گر آتش این زرق در دفتر نمی‌گیرد

در بهای بوسه‌ای جانی طلب

همچو حافظ روز و شب بی‌خویشتن

بی تکلف هر که دل بر وی نهاد

خرّم آن مردم که روزی خائنین در خون کشیدند