شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 9024

قصه دردم همه عالم گرفت/ در که نگیرد نفس آشنا

بنده کند روی تو صد شاه را/ شاه کند خنده تو بنده را

کار تو داری صنما قدر تو باری صنما/ ما همه پا بسته تو شیر شکاری صنما

صبر قفا خورد و به راهی گریخت/ عقل بلا دید و به کنجی نشست

عصا برگرفتن نه معجز بود/ همی اژدها کرد باید عصا

سر نیزه و نام من مرگ توست/ سرت را بباید ز تن دست شست

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست/ عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی

زندگانی را سر تکرار نیست/ فطرت او خوگر تکرار نیست

دلم جز مهر مه‌رویان طریقی برنمی‌گیرد / ز هر در می‌دهم پندش ولیکن درنمی‌گیرد

دانم سر آرد غصه را رنگین برآرد قصه را / این آه خون‌افشان که من هر صبح و شامی می‌زنم

به دریایی درافتادم که پایانش نمی‌بینم / به دردی مبتلا گشتم که درمانش نمی‌بینم

اول چنین نبودی باری حقیقتی شد / دی حظّ نفس بودی امروز قوت جانی