شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 13261

دل می‌‌رود ز دستم صاحبدلان خدا را/ دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم/ که پیش چشم بیمارت بمیرم

عمری است تا من در طلب هر روز گامی می‌‌زنم/ دست شفاعت هر زمان در نیک‌نامی می‌‌زنم

شراب تلخ می‌‌خواهم که مردافکن بود زورش/ که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش

چه نیکوخصالی چه نیکوفعالی / چه پاکیزه‌طبعی چه پاکیزه‌رایی

 ای مسلمانان فغان زان نرگس جادو فریب / کاو به یک ره برد از من صبر و آرام و شکیب

قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی / قند تویی زهر تویی بیش میازار مرا

یک چند در خواب گران بردی به سر چون غافلان / چندی دگر در عاشقی افسانه شو افسانه شو

پای تویی دست تویی هستی هر هست تویی:

ز مه پرس باری که جوزا چه می شد:

سخن در پرده می‌گویم چو گل از غنچه بیرون آی: 

هوش من دانی که بردست آن که صورت می‌نگارد: 

کنون عالم شود کز عشق جان داد/ کنون واقف شود علم درون را

زندگی ز آویختن دارد چو میوه از درخت/ زان همی‌بینی درآویزان دو صد حلّاج را

به دشمن شبیخون زدن عاجزی است/ گل صبح بر قلب گردون زنیم

خود را نسوزی پاک اگر از عیب خود را پاک کن/ دریا چو نتوانی شدن دُردانه شو دُردانه شو