شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 10092

ماه فروماند از جمال محمد / سرو نباشد به اعتدال محمد

از کرده خویشتن پشیمانم / جز توبه ره دگر نمی‌‌دانم 

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان‌‌بین / كس واقف ما نیست که از دیده چه‌‌ها رفت

 آب زنید راه را هین که نگار می‌‌رسد / مژده دهید باغ را بوی بهار می‌‌رسد

چو سایه چند به هر خاک جبهه سودن‌ها / که زنگ بخت نگردد کم از زدودن‌ها

گر شود از خواب من خیال تو محبوس / حسرت بالین من برد پر طاووس

تا مه نو بر فلک بال‌گشا می‌رود / در نظرم رخش عمر نعل‌‌نما می‌ رود

تا دل من دل به قناعت نهاد / ملک جهان را به جهان بازداد

هر نفس آهم ز شاخ سدره آتش می‌فروخت / هر دم افغانم کلاه از فرق فرقد می‌ربود

هر قدر صائب شود بنیاد نخل عمر سست / ریشه طول امل در دل شود محکم مرا

طمع ز اختر دولت مدار یکرنگی / که هرچه سبز کند آفتاب، زرد کند

به یک خزان مکن از حسن خویش قطع امید / که گلستان تو را نوبهار بسیار است

آیینه را ز محبت طوطی گزیر نیست / ای سنگدل به صائب شیرین سخن درآ (حس‌آمیزی _ اسلوب معادله)

مگر شهید به این تیغ کوه شد فرهاد؟ / که لاله‌اش به چراغ مزار می‌ماند (حسن تعلیل _ تشبیه)

از نم دیده و خون جگر فرهاد است / هر گل و لاله که از سنگ برون می‌آید (حسن تعلیل _ ایهام)

همرهان رفتند اما داغشان از دل نرفت / آتشی برجای ماند کاروان چون بگذرد (ایهام تناسب _ اسلوب معادله)