شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 11702

هر که شیرینی فروشد مشتری بر وی بجوشد

چو شمست خاطر رفتن به جز تنها نمی‌باشد

ای غم بگو از دست تو آخر کجا باید شدن

دیدار خوبان اختیار از دست دانا می‌برد

بشنو از نی چون حکایت می‌کند

چه صحرایی، چه خضرایی، چه درگاهی، نمی‌دانم

خورشید به روی همچو ماهت ماند

کز تجلی‌های او جان‌ها نشان از یار دارد

وجودی دارم از مهرت گدازان: مفاعیلن مفاعیلن فعولن

ما به یک شربت چنین بی‌خود شدیم: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

همی‌نالید و با گل راز می‌کرد: مفاعیلن مفاعیلن فعولن

دیگران چندین قدح چون خورده‌اند: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن

چو با پهلوان کار برساختند / ز بیگانه خانه بپرداختند

به من ده که بس بی‌دل افتاده‌ام / وز این هر دو بی‌حاصل افتاده‌ام

یکی خانه کرد اندر البرز کوه/ که دیو اندران رنج‌ها شد ستوه

بدو گفت چون تیره شد روی کار/ نشاید شمردن به بد روزگار

باده او همدل من بام فلک منزل من        ای شب خوش رو که تویی مهتر و سالار حبش

چه رعنا رقیبی چه شیرین طبیبی                         تو در جنگ آیی روم من به صلح

هین که بس تاریک رویی ای گرفته آفتابت           بوالمعالی گشته بودی فضل و حجت می‌نمودی

بدم بی عشق گمراهی درآمد عشق ناکامی      چو بر صورت زند یک‌دم ز عشق آید جهان بر هم