شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 9952

خستگان ضربت تسلیم را بهر شفا / نسخه کلی قانون نجات ‌آورده‌ای

بر سرو سوسن از چه زبان می‌کند دراز؟ / آزاده را ز طعن زبان‌آوران چه غم؟

تا چین سر زلف بتان شد وطن دل / عزم سفرش از گذر حبّ وطن خاست

داغ میهن داغ مادر را ز دل / بسترد، کان واجب است این مستحب

اندوه را ببینی / با سایه درازش / که پا همپای غروب / لغزان لغزان / به خانه درآید (نو و جدید بودن صور خیال)

یک لحظه می توانستم ای کاش/ بر شانه های خود بنشانم/ این خلق بی شمار را / گرد حباب خاک بگردانم / تا با دو چشم خویش ببینند / که خورشیدشان کجاست... (انعکاس مفاهیم اجتماعی)

در من چنان بتاب که آب روان شوم / تا ناگهان تو دست بلورین خویش را / در جست‌وجوی پاره سنگی به شکل دل / از آستین برآری و در سینه‌ام کنی (زمینی بودن معشوق)

برف خیال تو / در دست‌های دوستی من / بیش از دمی نماند / ای روح برف‌پوش زمستان / پنداشتم که پیک بهاری / پیراهنت به پاکی صبح شکوفه‌هاست (سرایش شعر در قالب سپید)

اﺳﺘﻔﺎده از واژهﻫﺎى ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ

ﺣﻀﻮر راوى ﺳﻮمﺷﺨﺺ در ﺻﺤﻨﺔ داﺳﺘﺎن

ﻛﺎرﺑﺮد زﻳﺎد ﻛﻨﺎﻳﻪ در ﻣﺘﻦ

ﻧﺜﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ و ﻫﻢآﻫﻨﮓ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ زﺑﺎن