شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 13326

حبیب‌السیر - عین‌الحیات- عالم آرای عباسی

عالم آرای عباسی- عباس‌نامه - حبیب‌السیر

احسن‌التواریخ - مجالس‌المؤمنین - محبوب‌القلوب

تذکرة شاه طهماسب- عباس‌نامه- جامع عباسی

قالب مسلط در این دوره به ظاهر غزل است؛ اما غزلی که گاهی به چهل بیت هم می‌رسد.

بی‌توجهی به زبان، بی‌دقتی در کاربرد جمله‌ها و ترکیب‌ها و ورود واژه‌های عامیانه در شعر این دوره کاملاً مشهود است.

شاعران این دوره برای مضمون‌سازی از هر پدیده‌ای در عالم طبیعت یا هر موضوعی در قلمرو ذهن استفاده کردند.

استفاده از ردیف‌های طولانی و خوش‌آهنگ نیز در شعر این دوره رایج است

دانی چرا در سیر خود بر خویش می‌لرزد قلم / ترسد که ظلمی را کند در حق مظلومی رقم

آتش سردی که بگدازد درون سنگ را / هر که را بوده است آه سرد می‌داند که چیست

از آن دندان ز پیران گردش افلاک می‌گیرد / که از غفلت نیندازی به پیری لب گزیدن را

خواهد کمان هدف را پیوسته پای بر جای / زان در نیارد از پا چرخ کبود ما را