شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 24386

جوانی چست لطیف خندان شیرین‌زبان در حلقۀ عشرت ما بود که در دلش از هیچ نوعی غم نیامدی و لب از خنده فراهم

گفت: من آنم که من دانم

روزگاری در طلبش متلهف بود و پویان و مترصد و جویان و بر حسب واقعه گویان

وزین‌جا گفته‌اند اصحاب فطنت و خبرت که از حدّت و سورت پادشاهان برحذر باید بودن که.....

رستم از این بیت و غزل ای شه و سلطان ازل / مفتعلن مفتعلن مفتعلن کشت مرا

ای خمشی مغز منی پرده‌ی آن نغز منی / کم‌تر فضل خمشی کش نبود خوف و رجا

از کف سلطان رسدم ساغر و سغراق قدم / چشمه‌ی خورشید بود جرعه‌ی او را چو گدا

من خمشم خسته گلو عارف گوینده بگو / زانک تو داود دمی من چو کهم رفته ز جا

متوازی _ مطرّف _ مطرّف _ متوازی

متوازی _ مطرّف _ متوازی _ مطرّف

متوازن _ مطرّف _ مطرّف _ متوازی

متوازن _ متوازی _ متوازی _ متوازن

 طبیبی را دیدند هرگاه به گورستان رسیدی ردا در سر کشیدی. سؤال کردند، گفت: از مردگان گورستان شرم دارم. بر هر که می‌گذرم ضربت من خورده و در هر که می‌نگرم از شربت من مرده.

اگر عاشقی، دل نشانه بلا کن و اگر عارفی جان سیر محنت و قضا کن. اگر بنده‌ای هرچه او کند رضا کن و در همه مهمات اعتماد بر خدا کن.

من در نفس خویش این قدرت و سرعت می‌شناسم که در خدمت مردان یار شاطر باشم نه بار خاطر.

چندان که نشاط ملاعبت کرد و بساط مداعبت گسترد، جوابش نگفتم و سر از زانوی تعبّد برنگرفتم.