شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دهم: زبان و ادبیات فارسی در سده‌های پنجم و ششم و ویژگی‌های سبکی آن | آزمون شماره 25968

دامنۀ موضوعات آن گسترش یافت.

شعر، سادگی بیان خود را از دست داد.

بر قدرت عواطف و عمق اندیشه‌هایی که موضوع شعر پارسی بود افزوده شد.

خانقاه‌ها در شمار پشتیبانان و پناهگاه‌های شعر فارسی در آمدند.

کتاب شاهنامه ابومنصوری در سال 342 هـ . ق. به دست عدّه‌ای از دانشوران خراسان با موضوع تاریخ گذشته ایران نوشته شد.

تقسیم‌بندی سبک‌های شعر فارسی از منظر محمّدتقی بهار، بر مبنای حوزه جغرافیایی و تاریخی شعر است و او، پنج سبک و دوره برای شعر فارسی در نظر می‌گیرد.

حذف افعال به قرینه و تمثیل و استشهاد به آیات، احادیث و اشعار عرب از ویژگی‌های سبکی کتاب‌های «کیمیای سعادت» و «التّفهیم» محسوب می‌شوند.

دوره رواج نثر مصنوع، در قرن ششم هجری و نخستین نمونه آن، «کلیله و دمنه»ی ابوالمعالی نصرالله منشی است که در سال 536 هـ . ق.‌ تألیف شده است.

کسی از متعلّقان منش بر حسب واقعه مطلع گردانید که فلان نیت جزم کرده‌ است که بقیه عمر معتکف نشیند.

پادشاه بر اطلاق اهل فضل و مروت را به کمال کرامات مخصوص نگرداند، لکن اقبال بر نزدیکان خود فرماید که در خدمت او منازل موروث دارند و به وسایل مقبول متحرم باشند.

یک روز با مهتران نشسته‌ بود گفت مردم باید که تا اندرین جهان باشند و توانایی دارند، بکوشند تا ازو یادگار بود تا پس از مرگ او نامش زنده بود.

داناى ضمایر هر قوم، لاتأخذه سنه و لا نوم. بخشنده فرح و سرور، و هو علیم بذات ‌الصدور. ذات و صفاى او بى‌عیب، و عنده مفاتیح‌‌الغیب.