شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18207

(بیشه: نیزار)، (غارب: گودی چشم)، (ارتجالاً: بی‌درنگ)

(جافی: ستمکار)، (ورطه: هلاکت)، (بدسگال: حیله‌گر)

(قیّم: دلّاک)، (کمیت: اسب سرخ)، (پلاس: جامه‌ای کم‌ارزش)

 (دانگ: بخش)، (تقریر: نوشتن)، (غوک: قورباغه)

بینوایان را به برگ سبز گاهی یاد کن / چون ز نیرنگ جهان خرج خزان خواهی شدن؟

یکایک از او بخت برگشته شد / به دست یکی بنده برکشته شد

در آن اجاق کهن، آتشی نمی‌سوزد / در آن اتاق تهی، پر نمی‌زند مگسی

بیامرز از عطای خویش، ما را / کرامت کن لقای خویش، ما را

بولدوزرچی جهاد بر کوهی از آهن نشسته است و کوهی از خاک را جابه‌جا می‌کند.

معنای خاکریز آن‌گاه تفهیم می‌شود که در میان یک دشت باز گرفتار آتش دشمن باشی.

تا با خاک انس نگیری، راهی به مراتب قرب نداری.

وقتی اسوه تو آن تمثیل وفاداری باشد، چه باک اگر هر دو دست تو نیز هدیه راه خدا شود؟

نوبهار آرد به امداد من بیمار گل                                                                      تا به جای رنگ ‌گردانم به‌ گرد یار گل

تا نفس باقیست باید خصم راحت بود و بس                                                          هم ز بوی خویش دارد در گریبان خار گل

رنگ بو نامحرم فیض بهار نیستی است                                                              خاک راهی باش و از هر نقش پا بردار گل

گر ز اسرار بهار عشق بویی برده‌ای                                                                 غیر داغ و زخم و اشک و آبله مشمار گل