شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10996

قانع از رزق پریشان با دل صد پاره شو/ روزی آماده می خواهی برو غمخوار شو

گرچه از آتش زبانی شمع این نه محفلم / نیست رزقی جز سر انگشت پشیمانی مرا

دخل و خرج خویش را چون مه برابر هر که کرد/کم نگردد روزی اش هرگز ز خوان آفتاب

دست بیعت با توکّل داده‌ام روز ازل / از برای رزق کوشیدن نمی‌آید ز من

گرت بدایع سعدی نباشد اندر بار/ به پیش اهل و غرابت چه ارمغان آری(خویشی)

او می زند من کیستم من صورتم خاکیستم / رمال بر خاکی زند نقش صوابی یا خطا(درست)

خاک وجود ما را از آب دیده گل کن / ویران سرای دل را گاه امارت آمد(آباد کردن)

به نقاشی چو دست خود الم کرد / سر انگشت نقاشان قلم کرد (مشهور کرد)

یک

دو

چهار

پنج

 تا تاختند بی‌هنران در مصاف‌ها / زد زنگ تیغ‌های هنر در غلاف‌ها

مسند شاهی بیافت فضل و هنر در جهان / بی‌هنری خوار شد در قدم پادشا

 دانا اسیر درد و غم و رنج است / راحت نصیب جاهل و نادان است

بدان سان که اندر سمرقند و سغد / سپردند جای هزاران به جغد

ای یوسف عزیز دیار بلا، وطن / قربانیان تو همه گلگون‌قبا، وطن

کسی که افسر همّت نهاد بر سر خویش / به دست کس ندهد اختیار کشور خویش

مرکز ملک کیان، در دهن اژدهاست / غیرت ستّار کو؟ جنبش ملی کجاست؟

خانه‌ای کاو شود از دست اجانب آباد / ز اشک ویران کنش آن خانه که بیت‌الحزن است