شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10756

بر دکان بنشست فارغ خواجه‌وش
 

چه خوش گفت فردوسی پاکزاد
 

ما همه بلبلان شیداییم
 

آفتابی تو و من ذرۀ مسکین ضعیف

بر آتش عشقت آب تدبیر / چندان که زدیم باز ننشست

غمی رسید به روی زمانه از تقدیر/ که پشت طاقت گردون دوتا کند بارش

از شط غم، کشتی می بر کنار آرد مگر / ورنه از تدبیر نتوان بَست بر دریا پُلی

خدا کشتی آن جا که خواهد بَرَد / اگر ناخدا جامه بر تن دَرَد

سعدیا دی رفت و فردا همچنان موجود نیست / در میان این و آن فرصت شمار امروز را

آن قامت است نی‌ به حقیقت قیامت است / زیرا که رستخیز من اندر قیام اوست

آن عرق است از بدنت یا گلاب / آن نفس است از دهنت یا عبیر

چون می‌گذری به خاک شیراز / گو من به فلان زمین اسیرم

شتربانان هیزم گرد کردند و آتش کردند. چون نیمه‌شب ببود، بار بر نهادند و برفت.

هرکجا امتناع می‌نمودند، آنچه سهل مأخذ بود می‌گرفتند و می‌کشت.

چون دمنه بر این جمله جواب بداد دیگر حاضران دَم درکشیدند و چیزی نگفتند.

شیر بفرمود تا او را ببستند و به احتیاط بازداشت و طعمه او بازگرفت.