شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 28429

او در این دشت بزرگ / چشمه‌ی کوچک بی‌نامی بود / کز نهان‌خانه‌ی تاریک زمین / در سحرگاه شبی سرد و سیاه / به جهان چشم گشود

به دیدارم بیا هر شب، در این تنهایی تنها و تاریک خدامانند / دلم تنگ است / بیا ای روشن، ای روشن‌تر از لبخند / شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی‌ها

گردها خوابید / روز رفت و شب فراز آمد / گوهرآجین کبود پیر باز آمد / چون گذشت از شب دو کوته پاس

بی‌شک هر مسافر را / این‌چنین دانسته بودم، وین‌چنین دانم / لیک / ای ندانم چون و چند! ای دور / تو بسا کآراسته باشی به آیینی که دلخواهست

این سخن در سینه دخل مغزهاست / در خموشی مغز جان را صد نماست

به ملازمان سلطان که رساند این دعا را / که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را

گشت دریاها مسخّرشان و کوه / چار عنصر نیز بنده‌ آن گروه

ای بسا شیر کان تو را آهوست / وی بسا درد کان تو را داروست

واژگان ساده و قابل فهم در شعر به‌کار رفته است.

با توجه به قرار گرفتن قافیه‌ها مشخص می‌شود قالب شعر مثنوی است.

«بار دادن» در معنای «اجازه دادن»

جمله‌ها کوتاه است.