شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - درس هفتم : باران محبّت | آزمون شماره 914

ز چشم خلق فتادم هنوز و ممکن نیست/که چشم شوخ من از عاشقی حذر گیرد

عاشقی پیداست از زاری دل/نیست بیماری چو بیماری دل 

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست/هرچه آغاز ندارد نپذیرد انجام

در خلق را گل بر اندوده ام/ در این در بدین دولت آسوده ام

بی گل روی تو در چشم من از باغ وجود/هرچه آید همه خاشاکی و خاری بوده ست

هم آنگه بیاورد و جامی نبید/ که شد رنگ آتش از او ناپدید

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی/ که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

نهادند کافور و مشک و گلاب/ بگسترد مشک از بر جای خواب 

ابلیس پرتلبیس گرد (قالب/ غالب) آدم برآمد و طواف آن کرد.

هر عصب و فکر به منبع (بی‌شائبه/ بی‌شاعبه) ایمان وصل بود و به این دنیا دل نمی‌بست.

وی در انجام آن‌کار (اهمال/ احمال) را جایز نمی‌شمرد.

جلال‌الدین به (اسرار/ اصرار) مریدان، مجلس وعظ مجدد خود را برپای کرد.

دو

سه

چهار

یک

سه دیدار: نادر ابراهیمی، هم‌صدا با حلق اسماعیل: سید حسن حسینی، روضۀ خلد: مجد خوافی

پرنده‌ای به نام آذرباد: سودابه پرتوی، چشمۀ روشن: غلامحسین یوسفی، جوامع‌الحکایات: محمّد عوفی

دیوان غربی‌ ـ شرقی: یوهان ولفگانگ گوته، ماه نو و مرغان آواره: جبران خلیل جبران، حملۀ حیدری: باذل مشهدی

پیامبر و دیوانه: رابیندرانات تاگور، شلوارهای وصله‌دار: رسول پرویزی، کلیله و دمنه: نصرالله منشی