شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 17409

ژاله از نرگس چکید و برگ گل را آب داد / وز تگرگ نازپرور مالش عنّاب داد

از صدف ریزد گهر وز پسته دُر آید برون / چون شود گرم تکلم لعل خندان شما 

بتا و تازه بهارا تویی که عارض تو / طراوت گل و بوی بهار من دارد 

ز سنبل کرد بر گل مُشکبیزی / ز نرگس بر سمن سیمابریزی 

حسن چون شد بی‌نقاب از فکر عاشق فارغ است / گل همان در غنچگی دارد دل بلبل به کف

جز کاهش جان نیست ز هم‌صحبت سرکش / گریان بود آن موم که با شعله ندیم است

دل عشوه می‌فروخت که من مرغ زیرکم / اینک فتاده در سر زلف چو دام اوست

سرخوش آن سرو خرامنده از این کوچه گذشت / آفتاب از پی نظاره‌اش از بام افتاد

جانی که خلاص از شب هجران تو کردم / در روز وصال تو به قربان تو کردم

 زان باده که در میکده عشق فروشند / ما را دو سه ساغر بده و گو رمضان باش

زین دل که در تصرف مهر تو آمده است / اندازه‌ای بکن که چه مقدار از آن توست

مرا بر قول مطرب گوش و مطرب در سماع / من از بادام ساقی مست و ساقی مست خواب