شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - درس هفتم : باران محبّت | آزمون شماره 1009

تا جهان باشد جبار نگهبان تو باد/بخت مطیع تو و چرخ به فرمان تو باد

به خدائی که برافروخت سپهر اطلس/ به رسولی که برون تاخت ز چرخ والا 

درختی بس شگرف و میوه‌دار است/مر او را باغبان پروردگار است 

بشر ماورای جلالش نیافت/ بصر منتهای کمالش نیافت

سعدیا در قضای دوست مرو / چه کنم می بردم به اکراهم

میل ها همچون سگان خفته اند / اندر ایشان خیر و شر بنهفته اند

نه او خواهش پذیرد هرگز از من / نه آغازش پذیرد ز آب آهن

وگر به چشم ارادت نگه کنی در دیو / فرشته ایت نماید به چشم کروبی 

رخت در روشنی برد آب آتش/ ولی در چشم ما آبی است روشن
 

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را / به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را
 

زان می که ریخت عشقت در کام جان سعدی/ تا بامداد محشر در سر خمار دارم
 

تا شاهد جمالت ، مستور باشد از من/ اشکم میان مردم ، رسوا بود همیشه

قناعت می‌کنم با درد چون درمان نمی‌یابم. (مفعول)

ناله مرغ اسیر  این همه بهر وطن است(صفت اشاره)

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را. (مفعول)

برفتند لشکر به‌کردار گرد. (نهاد)

تاریخ بیهقی، تذکره‌الاولیا

گلستان، بهارستان

تذکره‌الاولیاء، مرصاد‌العباد الی المعاد

لیلی و مجنون، گلستان