شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 1426

شاعرانی چون ملک‌الشعرای بهار و ادیب‌الممالک فراهانی به زبان ساده و صمیمی کوچه و بازار روی آوردند.

شتاب شاعران جهت آگاه‌سازی مردم و انتشار آثار در روزنامه‌ها، موجب توجه آن‌ها به کاربرد جملات و ترکیبات زبانی شد.

شاعران دوره بیداری تخیلات سرایندگان پیشین را در نظر داشتند و در این حوزه هیچ‌گونه خلاقیتی در شعر آنان دیده نمی‌شود.

عارف قزوینی و سید اشرف‌الدین از شاعرانی بودند که به قالب‌هایی چون مستزاد و چهارپاره رغبت بیشتری نشان می‌دادند.

خانگی باشد اگر دزد، به صد تدبیر / نتوان کرد از آن خانه نگهبانی

من و تو را ببرد دزد چرخ پیر، از آنک / ز دزد خواسته بودیم پاسبانی را

به هر کجا که قدم می‌نهم به کشور خویش / دچار دزد اداری و اسیر راهزنم

خراب مملکت از دست دزد خانگی است / ز دست غیر چه نالیم هرچه هست از ماست

اندوه را ببینی / با سایه درازش / که پا همپای غروب / لغزان لغزان / به خانه درآید (نو و جدید بودن صور خیال)

یک لحظه می توانستم ای کاش/ بر شانه های خود بنشانم/ این خلق بی شمار را / گرد حباب خاک بگردانم / تا با دو چشم خویش ببینند / که خورشیدشان کجاست... (انعکاس مفاهیم اجتماعی)

در من چنان بتاب که آب روان شوم / تا ناگهان تو دست بلورین خویش را / در جست‌وجوی پاره سنگی به شکل دل / از آستین برآری و در سینه‌ام کنی (زمینی بودن معشوق)

برف خیال تو / در دست‌های دوستی من / بیش از دمی نماند / ای روح برف‌پوش زمستان / پنداشتم که پیک بهاری / پیراهنت به پاکی صبح شکوفه‌هاست (سرایش شعر در قالب سپید)