شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 205

فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

 مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن 

مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن 

مفتعلن فاعلات مفتعلن فع
 

برتر ز صفات خرد و دانش و عقل است / بیرون ز ضمیر دل و اندیشه جان است 

نه حلال است که دیدار تو بیند هر کس / که حرام است بر آن کش نظری طاهر نیست

بگفتا گر به سر یابیش خشنود / بگفت از گردن این وام افکنم زود 

ز جور چرخ چو حافظ به جان رسید لبت / به سوی دیو محن، ناوک شهاب‌‌ انداز

گفتم که کفر زلفت گمراه عالمم کرد / كفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

وضع زمانه قابل دیدن دو بار نیست / رو پس نکرد هر که از این خاکدان گذشت

نیست صائب چاه و زندان بر دل من ناگوار / همچو یوسف می‌‌‌فزاید عزت از خواریّ من

خاتم ملک سلیمان است علم / جمله عالم صورت و جان است علم

ماه فروماند از جمال محمد / سرو نباشد به اعتدال محمد

از کرده خویشتن پشیمانم / جز توبه ره دگر نمی‌‌دانم 

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان‌‌بین / كس واقف ما نیست که از دیده چه‌‌ها رفت

 آب زنید راه را هین که نگار می‌‌رسد / مژده دهید باغ را بوی بهار می‌‌رسد

تا در نزنی به هر چه داری آتش (مفعول مفاعلن مفاعیلن فع) 

با ساربان بگویید احوال آب چشمم (مستفعلن فعولن مستفعلن فعولن) 

 نمک خوار خوانش همه چیز و کس (فعولن فعولن فعولن فعل)

اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم (مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن)