شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 13955

بشنو از نی چون حکایت می‌کند

چه صحرایی، چه خضرایی، چه درگاهی، نمی‌دانم

خورشید به روی همچو ماهت ماند

کز تجلی‌های او جان‌ها نشان از یار دارد

تو از من بی‌خبر من از تو بی‌تاب / نمی‌آیی مرا یک شب تو در خواب

گر نبندی زین سخن تو حلق را / آتشی آید بسوزد خلق را

از در درآمدی و من از خود به در شدم / گویی کزین جهان به جهان دگر شدم

و گر ترک خدمت کند لشکری / شود شاه لشکرکش از وی بَری

در بن خانه است جهان تنگ و منگ / زود برآیید به بام سرا

می گلگون چو تو باشی بَرِ من / نتوانم نتوانم نَزدن

چو در کان روم او عقیق است و لعل / چو در بحر آیم بود گوهر او

تو را در پوستین من می‌شناسم / همان جان منی در پوست جانا

شادی‌کنان

ماهِ من را

از ما مگو

با من نشین