شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18560

مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد / کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

من چراغم نور داده باز نستانم ز کس / شاه خورشید است و اینک نور داده باز خواست

از جنس کارگاه نشابور و کار روم / بر من خراج روم و نشابور خوار کرد

شکر و سیم پیش همّت او / از من و شعر، شرمسارتر است

پیش مثالش کند ستاره تواضع                     پیش مرادش کند زمانه مدارا

سرو هرچند سرافراز بود در بستان                  پیش بالای بلند تو فروتن باشد

صراحی بدو گفت: نشنیده‌ای                        تواضع ز گردن‌فرازان نکوست؟

من پیش تو بر زمین نهم سر                        کان پای بر آسمان نهاده

بوی خوش تو هر که ز باد صبا شنید / از یار آشنا سخن آشنا شنید

کامم از تلخی غم چون زهر گشت / بانگ نوش شادخواران یاد باد

خار ارچه جان بکاهد، گل عذر آن بخواهد / سهل است تلخیِ می در جنب ذوق مستی

اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم / جواب تلخ می‌‌زیبد لب لعل شکرخا را

 ای زلف تو کمندی، ابروی تو کمانی       وی قامت تو سروی، وی روی تو بهاری

اگر تو ماهی، گردون تو سرای من است            اگر تو سروی، بستان تو کنار من است

 تو جلوه‌دهی سروی، چون طبع من آزاد        من عرضه کنم شعری چون قد تو موزون

 تو باغی و شهریار سروت           تو سروی و پادشه تذروت (تذرو: نوعی پرنده)

هشت _ یک

هفت _ یک

هفت _ دو

هشت _ صفر