شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19987

هر نفسی که فرو می رود ، ممدّ حیات است و چون بر می آید مفرّح ذات

ملک بی دین باطل است و دین بی ملک ، ضایع

آن را که فرمان نبرند، سر رشته کار از دستش برون است.

توانگری به هنر است و بزرگی به خرد

سماع انس که دیوانگان از آن مستند/به سمع مردم هشیار در نمی‌گنجد

میاسای ز آموختن یک زمان/به دانش میفکن دل اندر گمان

من بعد حکایت نکنم تلخی هجران/کان میوه که از صبر برآمد شکری بود

صوفی بیا که کعبه مقصود در دل است/ حاجی به هرزه راه بیابان گرفته است

بُخلش جایی رسیده کاو نگذارد / شوخ به گرمابه‌بان و موی به حجَام

بر مصطفی بهرِ رخصت دوید / از او خواست دستوری اما ندید

فروتن بود هر که دارد خرد / سپهرش همی در خرد پرورد

هر نفس آواز عشق می‌رسد از چپ و راست / ما به فلک می‌رویم عزم تماشا که راست

در خطاب آدمی ناطق بدی / در نوای طوطیان حاذق بدی         

ظاهر دستار چون حلّۀ بهشت / چون منافق اندرون رسوا و زشت

روزکی چندی سخن کوتاه کرد / مرد بقال از ندامت آه کرد     

نیم‌شب با گریه مستانه حالی داشتم / تلخ شد عیش من از لبخند بی هنگام صبح

جهاندار گر مرغ گردد به پر / براین چرخ گردان نیابد گذر

نبد بر هوا مرغ را جایگاه / ز تیر و ز گرز و ز گرد سپاه

گر بر شکارگاه تو قیصر کند گذر / نخجیر و مرغ پیش تو راند گه شکار

ای شاه چون نشاط کنی جُستن شکار / از پیش تیر تو نبود شیر را گذر