شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 29542

کور-سیر

ماه-میز

ابر-کبر

خور-زین

تختِ افلاک

خاکِ کویِ او

سرگشته‌تر

محمدِ امین

با امیدی گرم و شادی‌بخش                        

 مرا در سپاهان یکی‌ یار بود

از جدایی‌ها شکایت می‌کند   

تو را در دل درخت مهربانی

موج ارچه زند لاف تبحّر نزند دم: موج / ار / چِ / زَ / نَد / لاف / تَ / بح / حُر / نَ / زَ / ند / دم

وی طرّه شب از دم لطف تو مطرّا: وِی / طر / رِ / یِ / شب / از / دَ / مِ / لط_ / فِ / تُ / مَ / طر/ را

بگویید ای رفیقان ساربان را: بِ / گو / یی / دِی / رَ / فی / قان / سا / ر / بان / را

در دهان شکّر و در دیده گهر بود مرا: در / دَ / هان / شِک / کَ / رُ / در / دی / دِ / گُ / هَر / بو / د / مَ / را

صد قرن نو پیدا شود بیرون ز افلاک و فلک (5)

ای یوسف آخر سوی این یعقوب نابینا بیا (4)

بر آسمان و بر هوا صد رد پدید آید تو را (5)

تابش خورشید ازل پرورش جان و جهان (8)