شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 8513

دل گم شد از او نشان نمی‌‌یابم

ساقی قدحی شراب در دست

تا گوهر شب‌‌چراغ گم کردم

تا بلبل خوش‌‌نوا ز باغم رفت

مرا گویند بامش از چه سویست / از آن سویی که آوردند جان را (هزج مثمن محذوف)

پیش‌آ و عدم شو که عدم معدن جان است / امّا نه چنین جان که به‌جز غصه و غم نیست (رجز مثمن محذوف)

عجب ای ساقی جان مطرب ما را چه شدست / هله چون می‌نزند ره ره او را کی زدست (رمل مثمن محذوف)

تماشا مرو نک تماشا تویی / جهان و نهان و هویدا تویی (متقارب مثمن محذوف)

سرمایه در اندیشه اسباب تلف شد: سَر ما یِ دَر / ان دی ش ی / اس با ب تَ / لَف شد

 عالم بیچارگی‌ست پیش که نالیم: عا لَ مِ بی / چا رِ گی‌ست / پی شِ کِ نا / لیم

 بر آن سرم‌ که ز دامن برون‌کشم پا را: ب ران سَ رَم / کِ زِ دا مَن / بُ رون کِ شَم / پا را

هر سو نظر افکنی اسیریم: هر سو ن / ظَ رَف کَ نی / ا سی ریم

بپیوندد به کام دل، تو را هر کس برید از من: هزج مثمن محذوف

می‌دهم جان تا مگر بازآرمش: رمل مسدس سالم

افسرده آن عمری که آن بگذشت بی‌آن جان خوش: رجز مثمن سالم

دل از من برد و روی از من نهان کرد: متقارب مسدس محذوف

آتش و چیز حرام هر دو یکی است

جلدی و مردی همی پدید کنی

دیو چو بیرون رود فرشته درآید

بانگ به ابر اندرون و خانه تهی