شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19030

تو بدسگالی و نیکی طمع ‌کنی هیهات / ز خیر خیر تراوش نماید از شر شر

صد سال هست نانم بر سفره‌ی قضا / آماده است و آبم در کوزه‌ی قدر

تو را گر کوزه‌ای وگر تنوریست / یقین می‌دان که آن از خاک گوریست

ابرست در تراوش و صبح است در طلوع / ساقی دگر برای تعلل بهانه چیست

جوانی خردمند از فنون فضایل حظّی وافر داشت و طبعی نافر. چندان که در محافل دانشمندان نشستی، زبان سخن ببستی.

اگر توانگری دهمت مشتغل شوی به مال از من، و اگر درویش کنمت، تنگدل نشینی. پس حلاوت ذکر من کجا دریابی و به عبادت من کی شتابی؟

هر معنی که او را مشکل بود از من پرسید با او بگفتم و شرح آن بنوشت و اشعار خود بر من بخواند.

عاقلی را پرسیدند نیک‌بخت کیست و بدبخت چیست؟ گفت: نیک‌بخت آنکه خورد و کشت و بدبخت آنکه مرد و هشت.