شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس سوم: واج‌آرایی، واژه‌آرایی | آزمون شماره 31366

طیران مرغ دیدی تو ز پای‌بند شهوت / به در آی تا ببینی طیران آدمیت (واژه‌آرایی)

همچو زلف سیاه سرکش هندو / بر سر آتشم فکند و رها کرد (تشبیه)

خون شد دلم از دست سر زلفت و کس نیست / کانصافم از آن هندوی شب‌رنگ بگیرد (واج‌آرایی)

خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد / ساحت کون و مکان عرصه میدان تو باد (جناس همسان)

نی حریف هر که از یاری برید / پرده‌هایش پرده‌های ما درید

مروّت گرچه نامی بی‌نشان است / نیازی عرضه کن بر نازنینی

بخور تا توانی به بازوی خویش / که سعی‌ات بود در ترازوی خویش

دلا معاش چنان کن ‌که گر بلغزد پای / فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد

ساقی سیم ساق من گر همه دُرد می‌دهد / کیست که تن چو جام می جمله دهن نمی‌کند (تشبیه، واج‌آرایی)

چو منصور از مراد آنان که بردارند بر دارند / بدین درگاه حافظ را چو می‌خوانند می‌رانند (واج‌آرایی، تلمیح)

هر چه جز بار غمت بر دل مسکین من است / برود از دل من وز دل من آن نرود (واژه‌آرایی، کنایه)

از هر کرانه تیر دعا کرده‌ام روان / باشد کز آن میانه یکی کارگر شود (تلمیح، واج‌آرایی)

آن روز که لاله از پی لاله شکفت             بر گونه شرق زخم صدساله شکفت

ستون کرد چپ را و خم کرد راست           خروش از خم چرخ چاچی بخاست

سنبل و سوسن و سمن هر سوی            سوی گل ها به ساز و سامان است

خواب نوشین بامداد رحیل                      باز دارد پیاده را ز سبیل