شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 31499

تفسیر طبری

هزار و یک شب

تاریخ الرسل و الملوک

شاهنامۀ ابومنصوری

زبان پارسی میانه یا پهلوی، زبان رسمی دوران ساسانی بود.

آثاری که به زبان پهلوی تألیف شده، بیش‌تر آثار دینی زردشتی است.

آثار ادبی پهلوی به سبب اهمیت سنت شفاهی در ایران پیش از اسلام، غالباً به کتابت در نیامده بود.

از جمله آثاری که به زبان پهلوی نگارش یافته و زبان اصلی آن‌ها به دست ما رسیده است، می‌توان به کلیله و دمنه و هزار و یک شب اشاره کرد.

از کس طمع خام نداریم، خوشیم                                      

به آزار فرمان مده بر رهی

می‌توانی به لطف دستم‌ گیر 

بر ایشان سپهدار کرد آفرین

رایج‌ترین انواع شعر فارسی در این دوره «حماسی»، «مدحی» و «غنایی» بود.

شاعران بیشتر به واقعیت درونی نظر داشتند و مفاهیم عینی آنان از قلمرو تعالیم اخلاقی فراتر نمی‌رفت.

شعر مدحی یا مدیحه‌سرایی با شاعران بزرگ درباری و مدح پادشاهان و رجال دربار جایگاه خود را پیدا کرد.

در این دوره بسیاری از اصطلاحات علمی، ادبی، دینی و سیاسی جدید از راه‌ ترجمه متون عربی وارد فارسی دری می‌شود.