شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 28729

ریسمان قضا و رشته عقل/ پیش زنجیر عشق محکم نیست

از یم طبع تو خیزد گوهر عقل و خرد/ گوهر عقل و خرد نیکوتر است از دُرّ یم

عشق اینجا آتش است و عقل دود/ عشق آمد درگریزد عقل زود

عقل کز عشق گریزد چه تعجب باشد/ پیر عقل است بر عشق چو طفل مکتب

بار غمی که خاطر ما خسته کرده بود/ عیسیدمی خدا بفرستاد و برگرفت (تلمیح-تشبیه)

آسوده بر کنار چو پرگار میشدم/ دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت (تشبیه-تشخیص)

شنیدهام سخنی خوش که پیر کنعان گفت/ فراق یار نه آن میکند که بتوان گفت (تلمیح-اغراق)

گره به باد مزن گرچه بر مراد رود/ که این سخن به مثل باد با سلیمان گفت (کنایه-تلمیح)

بدانگه که لوح آفرید و قلم/ بزد بر همه بودنی ها رقم

سرشک من که ز طوفان نوح دست برد/ ز لوح سینه نیارست نقش مهر تو شست

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست/ چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

تا عشق تو درنوشت لوحم/ مانند قلم به سر دوانم

شمع را دید ایستاده و شاهد نشسته و می ریخته و قدح شکسته. (حذف به قرینه)

قاضی همه شب شراب در سر و شباب در بر از تنعم نخفتی. (کاربرد تاریخی فعل)

چندین مدت چرا نگفتی منم تا شکر قدوم بزرگان را میان به خدمت ببستمی. (استفاده از «را» در معنای حرف اضافه)

لایق قدر من آن است که با زاغی به دیوار باغی بر خرامان همی‌رفتی. (کاربرد سجع در نثر)