شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 7797

بشوی ای خردمند از آن دوست، دوست / که با دشمنانت بود هم‌‌نشست 

جهان پیر است و بی‌‌بنیاد، از این فرهادکش فریاد / که کرد افسون و نیرنگش، ملول از جان شیرینم

ما درد دوست پیش حکیمان نمی‌‌بریم / ساقی بیار می که مسیح و حکیم ماست 

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم / بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

تو گر ظاهر بگردانی روا نیست (مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن)

سیری طلب مکن که کس اندر نشیب خاک (مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن) 

جز حیرت از این مزرعه خرمن ننمودیم (مفعول مفاعلن مفاعیلن فع) 

چون شود اندیشه قومی خراب (مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن)

توبه بشکن که در چنین مجلس / از خطا توبه صد هزار خطاست

خوش بخندم چو زلف او بینم / ز آن‌که شکلش هلالی افتاده است

همه روز ار ز روی تو دور است / همه شب خالی از خیال تو نیست

چرا ننهم؟ نهم دل بر خیالت / چرا ندهم؟ دهم جان در وصالت

مفعول مفاعلن فعولن

مفعول مفاعلن مفاعیلن

مفعول مفاعلن مفعول مفاعلن

مفعول مفاعلن مفاعلن