شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 15459

ای حجت را یاد و انس را یادگار

ما گل دل دوستان خود را به زلال رضای خود سرشتیم آن‌گه کالبد را بر فتراک دل بستیم

خاکیان نرگس روضۀ جودند و سرو باغ وجودند

همی از آسمان اسرار باران انوار باریدن گرفت؛ خاک عنبر گشت و سنگ گوهر گشت

محبّت را غایت نیست؛ از بهر آن‌که محبوب را نهایت نیست.

ظالمی را حکایت کنند که هیزم درویشان خریدی به حَیف و توانگری را دادی به طرح.

الهی! به یاد و شناخت تو شادانیم و به نام و یافت تو ناتوانیم.

صیّاد بی‌روزی، ماهی در دجله نگیرد و ماهی بی‌اجل در خشک نمیرد.

گوشمال آخر شود دست نوازش ساز را / سر مکش گر گوشمالی می‌دهد دوران تو را

دل پروانه صفت گرچه پر و بال بسوخت / همچنان ز آتش عشق تو اثر نیست مرا

بوته خاری است جنت موی دیدار تو را / سیر چشمی می‌کند مکروه هر مرغوب را

دلبر بی‌کینه ما شمع دل سینه ما / در دو جهان در دو سرا کار تو داری صنما

هر که امروز در میدان خدمت است فردا در مجمع روح و ریحان است.

چراغ حقایق معرفت در سینۀ آدم خاکی روشن گردانیم و منشور ولایت خاکی به دست او دهیم.

علم متعدی است نفع آن و اثر آن به دیگران تعدّی کند، راست همچون چراغ است که خود روشن است و دیگران را روشن دارد.

خاکیان را عالم سفلی دادی عالم علوی به ما ده  ما نیز پرندگان حضرتیم و طاووسان درگاه عزّت.