شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15794

حسین (هسته ، منادا) 
 

ردا (وابسته ، منادا) 
 

جنوب (هسته ، مسند)
 

فداکاری (هسته ، متمم)

(منال: درآمد مستغلات)، (خور: زمین پست)

(کیوان: مریخ)، (طاس: کاسه مسی)

(تقریظ: ستودن)، (مسلخ: رخت‌کن حمّام)

(تقریر: بیان)، (کُمَیت: اسب سرخ مایل به سیاه)

بدین الحان داودی عجب نیست / که مرغان هوا حیران بمانند

خدای این حافظان ناخوش‌آواز / بیامرزاد اگر ساکن بخوانند

چو نیکبخت شدی ایمن از حسود مباش / که خار دیده‌ی بدبخت نیکبختانند

چو دستشان نرسد لاجرم به نیکی خویش / بدی کنند به جای تو هر چه بتوانند

رسم و آیین پادشاهانست / که خردمند را عزیز کنند

وز پس عهد او وفاداری / با خردمندزاده نیز کنند

نشان آخر عهد و زوال ملک وی است / که در مصالح بیچارگان نظر نکند

به دست خویش مکن خانگاه خود ویران / که دشمنان تو با تو از این بتر نکند

از آموختن ننگ مدار تا از ننگ رسته باشی، چرا که «اگر تو از آموختن سر بتابی / نجوید سر تو همی سروری را».

داد از خویشتن بده که از داور مستغنی باشی، یعنی «پیش توانگر‌منشان پهلوی لاغر مگشا / دست به هر دست مده چشم به هر در مگشا».

تیغ مباش و پیران قبیله‌ی خویش را حرمت دار، که «تیغ حرمت می‌ندارد پیر را / کی بود تمییز تیغ و تیر را؟»

همان گندم‌نمایان جوفروشند آن «واعظان کاین جلوه بر محراب و منبر می‌کنند / چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند».

چنان به روی خود آشفته کرده‌ای ما را                                              که گلبنانِ چمن بلبلانِ شیدا را                      تشبیه _‌ شخصیت‌بخشی

قیامتی دگرآخر به فتنه برمفزای                                                   مکن به سرمه سیه چشمِ شوخِ شهلا را                      مجاز _ واج‌آرایی

مبند زیور و زر بر چو سیم گردن و گوش                                       چه احتیاج به آرایه روی زیبا را                      جناس _ مراعات‌نظیر

عنان به عشوه مده عشق باز و عشرت کن                                           به روی یار موافق خلاف اعدا را                      کنایه _ تلمیح