شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 30904

زمین شوره سنبل برنیارد/ درو تخم و عمل ضایع مگردان

شمشیر نیک از آهن بد چون کند کسی/ ناکس به تربیت نشود ای حکیم کس

سگ اصحاب کهف روزی چند/ پی نیکان گرفت و مردم شد

هیچ صیقل نکو نخواهد کرد/ آهنی را که بدگهر باشد

در هر طرف ز خیل حوادث کمین‌گهی است / زان رو عنان‌‌گسسته دواند سوار عمر

عمر ضایع مکن که عمر گذشت / زرگری کن که کیمیا داری

بی عمر زنده‌ام من و این بس عجب مدار / روز فراق را که نهد در شمار عمر؟

ایام گل چو عمر به رفتن شتاب کرد / ساقی به دور باده گلگون شتاب کن

حذف فعل به قرینه معنوی

سادگی زبان شعر

کاربرد «را» به معنی «به»

قالب شعر، مثنوی است.

«را» در بیت سوم، در معنای حرف اضافه به کار رفته است.

بیت سوم، دو جمله است.

در بیت آخر، آرایۀ کنایه وجود دارد.

«ماه و ناهید و مهر» آرایۀ مجاز دارند. (مجاز از همۀ افلاک)