شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 22317

اگر دوستی خدای تعالی حاصل کرده بود و اسباب دنیا بر وی منغص و شوریده می‌داشت، چون بمرد به معشوق خویش رسید و مزاحم و مشوش از میان برخاست و به سعادت رسید.

پیغمبر(ص) گفت: «طَلبُ الْعِلم فریضَةٌ عَلی کُلِّ مسلمٍ»... پس بدان که از علم اندک عمل بسیار توان گرفت و باید که علم مقرون عمل باشد.

از رسم‌های پارسیان،‌ نوروز چیست؟ نخستین روز است از فروردین ماه وزین جهت روز نو نام کردند زیراک پیشانی سال نو است.

شکم را گرسنه دارید و جگر را تشنه و تن را برهنه دارید تا مگر خداوند تعالی را ببینید به دل. اگر تن را از گرسنگی بلا بود، دل را بدان ضیا بود و جان را صفا بود و سر را لقا بود.

چه گویم که خورشید تابان که بود / کز او در جهان روشنایی فزود (کمی لغات عربی)

 برآمد بر آن تخت فرّخ پدر / به رسم کیان بر سرش تاج زر (کاربرد دو حرف اضافه برای یک متمم)

 کجا سالیان اندر آمد به شش / که نگذشت بر ما یکی روز خوش (تفاوت تلفظ برخی کلمات با زبان امروز)

کنون تا چه داری بیار از خرد / که گوش نیوشنده زو برخورد (کهنه و مهجور بودن برخی واژگان)

روح حماسه بر ادبیات این دوره حاکم است. (ویژگی ادبی سبک خراسانی)

کهنه و مهجور بودن برخی واژگان در مقایسه با دوره‌های بعدی (ویژگی زبانی سبک عراقی)

به کارگیری ردیف‌های فعلی و اسمی دشوار در شعر (ویژگی ادبی سبک عراقی)

رواج مفاخره، شکایت و انتقاد اجتماعی (ویژگی فکری سبک خراسانی)