شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 9957

از آن دندان ز پیران گردش افلاک می گیرد / که از غفلت نیندازی به پیری لب گزیدن را

چون جگر عاشقان می خورد این شب به ظلم / دود سیاهی ظلم بر دل شب می دمد

تا چشم تو ریخت خون عشاق / زلف تو گرفت رنگ ماتم

زان لب که مژدۀ نفسش آب زندگی است / دشنام تلخ هم به دعاگو نمی رسد

غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گل / که پرسشی نکنی عندلیب شیدا را

همّت طلب از باطن پیران سحرخیز / زیرا که یکی را ز دو عالم طلبیدند

بتی این کاه را چون کوه سنگین می‏ کند آن‌گاه / چه آتش‏ ها که در این کوه برپا می‏ کنم هر شب

سیل خون از جگر آرید سوی بام دماغ / ناودان مژه را راه گذر بگشایید

زمستان _ افسانه _ ۱۳۰۱

افسانه _ افسانه _ ۱۳۰۱

افسانه _ ققنوس _ ۱۳۱۶    

زمستان _ ققنوس _ ۱۳۱۶