شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوازدهم: جناس و انواع آن | آزمون شماره 219

ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است / ببین که در طلبت حال مردمان چون است

بیا و برگ سفر ساز و زاد ره برگیر / که عاقبت برود هر که او ز مادر زاد

گدا را چو حاصل شود نان شام / چنان خوش بخسبد که سلطان شام

نیکخواها در آتشم بگذار / وین نصیحت مکن که بگذارش

زآن یار دلنوازم شکری است با شکایت / گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت

ای دل رفته ز جا باز میا / به فنا ساز و در این ساز میا

سعدیا گر نکند یاد تو آن ماه، مرنج / ما که باشیم که اندیشه ما نیز کنند

دیده سیر است مرا جان دلیر است مرا / زهره شیر است مرا زهره تابنده شدم

منگر که شه و میری بنگر که همی‌ میری / در زیر یکی توده رو «کم ترکوا» برخوان

طومار ندامت است طبع من / حرفی است هر آتشی ز طومارم

آتش است اين بانگ نای و نيست باد / هر كه اين آتش ندارد، نيست باد

چون رایت عشق آن جهانگیر / شد چون مه لیلی آسمانگیر

یا دل به ما دهی چو دل ما به دست توست / یا مهر خویشتن ز دل ما به در بری

 بازآی کز صبوری و دوری بسوختیم / ای غایب از نظر که به معنی برابری!

 ای مرغ! اگر پری به سر کوی آن صنم / پیغام دوستان برسانی بدان پری 

ای برق اگر به گوشه آن بام بگذری / آنجا که باد زهره ندارد خبر بری

بار غمت می‌کشم وز همه عالم خوشم / گر نکند التفات یا نکند احترام

مرا که با تو سخن گویم و سخن شنوم / نه گوش فهم بمانَد، نه هوش استفهام

روزگاری است که سودازده روی توام / خوابگه نیست مگر خاک سر کوی توام

دلا ز رنج حسودان مرنج و واثق باش / که بد به خاطر امیدوار ما نرسد