شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 14301

آن شاخههای نارنج اندر میان میغ / چون پارههای اخگر اندر میان دود 

سحر در شاخسار بوستانی / چه خوش می‌گفت مرغ نغمهخوانی

آسمان غمگین، زمین خونین / هر طرف افتاده در میدان / اسبهای زخمی و بی‌زین

آفتاب مهربان / تاج گل بر سر زده / فصل تابستان گذشت / نوبت مهر آمده 

سوی بوستانش فرستاده دریا / به دست صبا داده گردون مهارش 

گل امید من امشب شکفته در بر من / بیا و یک نفس ای چشم سرنوشت بخواب 

عارفی کو که کند فهم زبان سوسن / تا بپرسد که چرا رفت و چرا باز آمد؟

من آنم که در پای خوکان نریزم / مر این قیمتی دُر لفظ دری را 

دو چشم من همی یاقوت و مروارید از آن بارد / که چون یاقوت لب داریّ و مروارید دندانی

سخن بگوی از آن پسته شکّرافشان شو / که قوت طوطی روحم کلام توست ای دوست

من از دو نرگس مست تو چشم آن دارم / که آگه از نگه گاه گاه من باشی

گفتم به چشم عقل نیفتم به چاه عشق / بستی نظر ز نرگس سحرآفرین مرا