شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 24626

فارسی میانه- ۳۰۰ ق.م تا حدود ۷۰۰ م

فارسی باستان- ۳۰۰ ق.م تا حدود ۷۰۰ م

فارسی میانه- ۵۵۹ ق.م تا ۳۳۰ ق.م

فارسی باستان- ۵۵۹ ق.م تا ۳۳۰ ق.م

این زبان به ناحیه پارس تعلق داشته است و زبان رسمی دوران ساسانی بود.

اشعار کمی به این زبان در دست است و آنچه باقی مانده، دچار تحریف‌هایی شده است.

زبان درباری ساسانیان و زبان محاوره و مکاتبات مقامات دولتی بوده است.

به‌دلیل اهمیت سنّت شفاهی در ایران پیش از اسلام، آثار ادبی پهلوی به کتابت در نیامده بود.

آوردن موعظه در شعر پارسی در شعر پارسی از آغاز قرن پنجم معمول گردید.

نثر این دوره بیشتر به موضوع‌های حماسی، ملی و تاریخی توجه دارد.

شعر غنایی این دوره با رودکی و ناصرخسرو قوت و استحکام یافت.

شاعران این عصر به واقعیت درونی نظر داشتند و مفاهیم ذهنی آن‌ها از قلمرو تعالیم کلی اخلاقی فراتر می‌رفت.

در این دوره بسیاری از اصطلاحات علمی، ادبی، دینی و سیاسی جدید از راه ترجمه متون عربی، وارد فارسی دری شد.

در آغاز این دوره بیشتر دانشمندان ایرانی آثار خود را به فارسی دری می‌نوشتند تا در حفظ آداب و سنن خود بکوشند.

آغاز این دوره از نظر تاریخی با اوج حاکمیت سامانیان هم‌زمان است و عصر اندیشه استقلال ملی ایران به‌شمار می‌رود.

قرن چهارم دوران غلبه، رواج، حفظ و ارائه آداب و رسوم ملی بود و پایه حماسه‌های ملی در این قرن گذاشته شد.