شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوم: سازه‌ها و عوامل تاثیرگذار در شعر فارسی | آزمون شماره 30203

که آمد سپاهی چو کوه گران/همه رزمجویان گندآوران

گفت که تو شمع شدی، قبلۀ این جمع شدی/جمع نی‌ام، شمع نی‌ام، دود پراکنده شدم

بر سر آنم که گر ز دست برآید/ دست به کاری زنم که غصّه سر آید

مروّت نباشد بر افتاده زور/ برد مرغ دون دانه از پیش مور

منّت خدای را عزّوجل که طاعتش موجب قربت است.

خواجه بزرگ به حدود تخارستان در رسید؛ به حکم فرمان عالی وی را به خراسان رسانیدند.

وزیر دانست که امیر مسعود مصلحت را سخنی چند بگفت ولکن روی گفتار نبود.

ما را صواب جز این نیست که به دهستان رویم تا کار خوارزم به‌سامان شود.

 او ره خوش می‌زند رقص بر آن می‌کنم / هر دم بازیّ نو عشق برآرد مرا

ای عشق طرب‌پیشه خوش گفت خوش‌اندیشه / بربای نقاب از رخ آن شاه نقابی را

خنده بیاموز گل سرخ را / جلوه کن آن دولت پاینده را

جانا دلم چو عود بر آتش بسوختی / وین دم که می‌زنم ز غمت دود مجمر است