شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 14568

دلها اگرچه صاف ولی از هراس سنگ / آیینه بود و میل تماشاشدن نداشت (یک)

بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک / بگفت آنگه که باشم خفته در خاک (دو)

از مکافات عمل غافل مشو / گندم از گندم بروید جو ز جو (یک)

قمری ریخته بالم به پناه که روم؟ / تا به کی سرکشی ای سرو خرامان از من؟ (یک)

کنایه / تشبیه / استعاره مصرحه / جناس

کنایه / تشبیه / استعاره مکنیه / تناسب 

مجاز / استعاره مکنیه / کنایه / جناس 

استعاره / تضاد / جناس / تناسب 

بر زمین چسبیدگان را شهپر معراج نیست / در نیابد هر گران‌جانی مکان عشق را

به راه مدح تو چون پای فکر آبله شد / مرا به دست چه باشد به جز دعا کردن

چو دید سبزه که گل پای در رکاب آورد / کشید نیمچه یعنی که خسرو است سوار

عشقم از روی طبق پرده‌ی تقوی برداشت / طبل پنهان چه زنم تشت من از بام افتاد

می‌جهد برق جمالی که دهد اجر فراق / کیست تا مژده به یعقوب و زلیخا ببرد (تشبیه _ تلمیح)

دردا که از آن آهوی مشکین سیه‌چشم / چون نافه بسی خون دلم در جگر افتاد (کنایه _ تشبیه)

با دوست باش گر همه آفاق دشمن‌اند / که او مرهم است گر دگران نیش می‌زنند (مجاز _ کنایه)

ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکند / چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم ‌مخور (تلمیح _ تضمین)