شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 11607

آتش رخسار گل خرمن بلبل بسوخت / چهرۀ خندان شمع آفت پروانه شد 

گوی توفیق و کرامت درمیان افکنده اند / کس به میدان در نمی‌آید سواران را چه شد 

کرشمه تو شرابی به عاشقان پیمود / که علم بی‌خبر افتاد و عقل بی‌حس شد 

به بوی او دل بیمار عاشقان چو صبا / فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد

بر زمین چسبیدگان را شهپر معراج نیست / در نیابد هر گران‌جانی مکان عشق را

به راه مدح تو چون پای فکر آبله شد / مرا به دست چه باشد به جز دعا کردن

چو دید سبزه که گل پای در رکاب آورد / کشید نیمچه یعنی که خسرو است سوار

عشقم از روی طبق پرده‌ی تقوی برداشت / طبل پنهان چه زنم تشت من از بام افتاد

نگفتمت که منه دل بر این خراب‌آباد / که بر کف تو نخواهد شد این خراب، آباد (کنایه - مجاز)

تا خم زلف تو را دام دلم کرده‌ام / میل خلاصی نکرد مرغ گرفتار من (استعاره - تشبیه)

هم‌چو گوهر گر دلم از سنگ گردد دور نیست / دور از مژگان ابر نوبهار افتاده‌ام (تشخیص - مجاز با علاقه شباهت)

ای نسیم سر زلفت دم جان‌بخش مسیح / وی بناگوش چو سیمت ید بیضای کلیم (تشخیص - تشبیه فشرده غیراضافی)

تا مست نباشی نبری بار غم یار                               آری شتر مست کشد بار گران را

ز شرم موی سفید است هوشیاری من              وگرنه نشئه مستی کم از جوانی نیست

ما را سر باغ و بوستان نیست                                   هر جا که تویی تفرّج آن‌جاست

عافیت چشم مدار از من میخانه‌نشین                     که دم از خدمت رندان زده‌ام تا هستم