شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 4303

در دوره ناصرالدین شاه با رفت و آمد ایرانیان به اروپا، نمایشنامه‌نویسی در ایران رواج یافت. اولین کسی که در ایران به نوشتن نمایشنامه فارسی پرداخت، سه نمایشنامه کوتاه تألیف کرد.

از رمان‌نویسان این دوره می‌توان به میرزاآقا تبریزی با رمان «شمس و طغرا» و میرزا حسن‌خان بدیع با دو اثر «شمس‌الدین و قمر» و «داستان باستان» اشاره کرد.

در عصر مشروطه بیش‌ترین رویکرد نویسندگان به رمان‌های تاریخی بود که یکی از دلایل آن، وجود نوعی باستان‌گرایی و روحیه کاوشگرانه در شناخت هویت گذشته میان آن‌ها بود.

از عوامل مؤثر بر رشد آگاهی و تحوّل اندیشه ایرانیان در سال‌های قبل از مشروطه، فنّ ترجمه بود و ترجمه آثار اروپایی با ایجاد چاپخانه در زمان فتحعلی شاه آغاز شد.

از آنجایی که شاعران جدید توانایی سرودن آثار جدید در سبک جدید را نداشتند راهی به جز تقلید آثار پیشینیان نداشتند و به این سبب «سبک بازگشت» ایجاد شد.

هدف انجمن خاقان، رهایی بخشیدن شعر فارسی از تباهی و انحطاط اواخر دورۀ صفوی و دوره های بعد از آن بود، اما برای رسیدن به این هدف، راهی جز تقلید از آثار پیشینیان در پیش نگرفتند و به همین خاطر شعر را به دوران گذشته بازگرداندند و موجب پیدایش «سبک بازگشت» شدند.

هدف انجمن خاقان، ایجاد یک سبک جدید برای شعر فارسی بود. اما برای رسیدن به این هدف راهی جز تقلید آثار پیشینیان نداشتند تا بتوانند مقدمات سبک جدید را فراهم کنند. به همین خاطر شعر را به دوران گذشته بازگرداندند و موجب پیدایش «سبک بازگشت» شدند.

شاعران دوران جدید تمایل شدیدی به سبک هندی داشتند به همین دلیل سبک جدیدی را در شعر ایجاد کردند که دارای ویژگیهای سبک هندی باشد و حدفاصل بین سبک هندی و سبک دورۀ بیداری شود.