شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 10093

هرکه چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

ماهرویا روی خوب از من متاب/ بی‌‌خطا کشتن چه می‌‌بینی صواب

دلا چندم بریزی خون دیده شرم دار آخر/ تو نیز ای دیده خوابی کن مراد دل برآر آخر

اگر برخیزد از دستم که با دلدار بنشینم/ زجام وصل می نوشم ز باغ عیش گل چینم

بادآورده: ---U

دانش آموز: ----U

پیام آور: U---

خوش اندام: U--U

هنوز از دهن بوی شیر آیدش

چنین است رسم سرای درشت

نپندارم ای در خزان کشته جو

حافظ از باد خزان در چمن دهر مرنج

دوش ای پسر مِی ‌خورده‌ای چشمت گواهی می‌دهد: دو شِی پِ سر / مِی ‌خُر دِ ‌ای / چش مت‌ گُ وا / هی می ‌دَ هد

ندارد با تو بازاری مگر شوریده اسراری: نَ دا رد با / تُ  با زا ری / مَ گر شو ری / دِ اس را ری

جهان را بدیدم وفایی ندارد: جَ هان را بِ / دی دم وَ فا / یی نَ دا رد

چو فرستاد عنایت به زمین مشعله‌ها: چُ فِ رس تا / د عِ نا یت / بِ زَ مین مَش / عَ لِ ‌ها

همچو نی می‌نالم از سودای دل: هم چُ نِی می/ نا لَ مز سو/ دا یِ دل

نداری غیر از این عیبی که می‌دانی که زیبایی: نَ دا ری غِی/ رَ زین عِی بی/ کِ می دا نی/ کِ زی با یی

در پیش بی‌دردان چرا فریاد بی‌حاصل کنم: در پی شِ بی/ در دان چِ را/ فر یا دِ بی/ حا صل کُ نم

در چمن پروانه‌ای آمد، ولی نَنشسته رفت: در چَ من پر وا / نِ ای آ مد وَ / لی نَن شَس / تِ رفت