شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 10778

چون خاطر خطیر خسرو جهانگیر از ضبط و ربط جرجان فراغت یافت‌.

شبی با یاران خود به دزدی رفت، خداوند خانه به حس حرکت ایشان بیدار شد و بشناخت که بر بام دزدانند.

پس دیگر روز موبد موبدان این خواب خویش پیش هیچ‌کس بنگفت. پس چون روز پنجم بود، نامه‌ای آمد از جانب پارس.

این پیغامبر که در وجود آمده است، به بلاغت رسد و مملکت عجم به دست او افتد و به دست او می‌رود.

بلاگردان شوم، قربان روم، گرد سرت گردم / ندارد آفرین الّا تو را، رحمی به حال او

گفتم دُر گوش تو مرا تشنه جگر کرد / بشنید از این گوش وز آن گوش به در کرد

مرا گوید نمی‌گویی که تا چند از گدارویی / چو هر عوری و ادباری گدایی می‌کنی هر در

اثر، دست ندامت کی به دندان می‌گزد زاهد / عزیز از کاسه‌لیسی دارد انگشت شهادت را

نه ز کار خود، نه از مردم گشایم عقده‌ای / برده است آزادگی چون سرو دستم را ز کار

گرهی نمی‌شود باز ز کار خلق عالم / اگر او ز زلف پرچین نکند گره‌گشایی

می‌گشایم با تهیدستی گره از کار خلق / بر سر مردم از آن فرمانروا چون شانه‌ام

عقده‌ای از کار ما نگشود سعی نارسا / ناخن تدبیر ما آخر دل ما را گرفت