شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20175

همه ذرات در تسبيح ذاتت  /  نديده هيچکس کل صفاتت

 

رشته تسبيح تو دام رياست   / مهره آن دانه مرغ هواست
 

 نگه کن ذره ذره گشته پويان  /  بحمدش خطبه تسبيح گويان
 

هر چه مخلوق حضرت اويند  /  همه تسبيح حضرتش گويند
 

از دست تو مشت بر دهان خوردن /خوشتر که به دست خویش نان خوردن

خوشا وقت مجموع آن کس که اوست/ پس از مرگ دشمن در آغوش دوست

کسی را که دانی که خصم تو اوست/ نه از عقل باشد گرفتن به دوست

گر خویشِ دشمن، شود دوستدار/ ز تلبیسش ایمن مشو زینهار

تن مرا ز بلا آتشی برافروزند / دلم برآرند از بر، بر او کباب کنند

رخم ز چشمم هم‌چهره تذرو شود / چو تیره شب را هم‌گونه غراب کنند

تنم به تیغ قضا طعمه هژبر نهند / دلم به تیر عنا مسته عقاب کنند

بر این حصار ز دیوانگی چنان شده‌ام / که اختران همه دیوم همی خطاب کنند

 ظالم به ظلم خویش گرفتار می‌شود                                                از پیچ و تاب نیست رهایی کمند را

هیچ نبیند که رنج بیند یک روز                                                ظالم در روزگار خویش و نه قاتل

هرگز نشود خانة ظالم معمور                                                   حاشا که رود با کفن خویش به گور

با دیگران بگوی که ظالم به چه فتاد                             تا چاه دیگران نکنند از برای خویش