شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 25534

دانم که کس نگردد از بیم گرد من/ زین‌گونه شیرمردی من چون شود عیان

(وجود ترکیب وصفی مقلوب)

تا مر مرا دو حلقه بند است بر دو پای/ هستم دو دیده گویی از خون دو ناودان (آوردن حرف اضافه "مر" بر سر مفعول)

نبشته که با گفته گرد آمدی/ وگر چند بس بیکران باشدی (وجود تلفظ کهن واژه)

گیرم صبور گردم، بر جای نیست دل/ گویم به رسم باشم، هموار نیست رای

(استفاده از فعل ماضی در معنای مضارع)

ترحم بر پلنگ تیز دندان/ ستمکاری بود بر گوسفندان

گاوان و خران باربردار/ به ز آدمیان مردمآزار

گر انصاف خواهی سگ ناشناس/ به از آدمی‌زاده‌ی ناسپاس

هر که فریادرس روز مصیبت خواهد/ گو در ایام سلامت به جوانمردی کوش

حاکمان این زمان ناحق کنند/ در بر خود جامها ابلق کنند

عقاب جور گشاده است بال بر همه شهر/ کمان گوشهنشینی و تیر آهی نیست

آن پارسا که ده خَرد و ملک، رهزن است/ آن پادشا که مال رعیت خورد گداست

چو گستردی بساط دشمنی را/ هزاران دوست را کردی فراری

چه دلتنگ خفت آن فرومایه دوش/ که بر سفرۀ دیگران داشت گوش

چو سیراب خواهی شدن ز آب جوی / چرا ریزی از بهر برف آب روی؟

بزرگان نکردند در خود نگاه / خدابینی از خویشتن‌بین مخواه

گر آزاده‌ای بر زمین خُسب و بس/ مکن بهر قالی زمین‌بوس کس   

روزی که افکنیم ز جان چادر بدن                         بینی که رشک و حسرت ماهیم و فُرقدیم

بی گل روی تو بس خار که در پای من است          کیست کز پای برون آورد این خار مرا

چو انسان را نباشد فضل و احسان                       چه فرق از آدمی تا نقش دیوار

باد را بر سر کوی تو مجال است و مرا نیست           خنک آن باد که بر خاک سر کوت وزیده است