شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 1787

حبس و تبعید و زبان‌بستن و مردم‌کشتن / بهر تحصیل شهی، زشتی و بدکرداریست

ناقه سنگین می‌رود در هر قدم گویی ز شوق / روح مجنون چنگ در دامان محمل می‌زند

خودکشی باشد قمه بر سر زدن، آن تیغ تیز / بر سر دشمن زنید و خویش را احیا کنید

امروز ای فرشته رحمت بلا شدی / خوشگل شدی، قشنگ شدی، دلربا شدی

شبی آنجا مهمانی بود / «اسماعیل قربانی» بود / تو صندوقخانه پنهانی بود / به اذن الله، به اذن الله

ما را نگذارند به یک خانه ویران / یا رب بستان داد فقیران ز امیران / چه کج‌رفتاری ای چرخ / چه بدکرداری ای چرخ

ز من مپرس چونی، دلی چو کاسه خونی / ز اشک پرس که افشا نمود راز درونی

زین سیه‌کاری و بیداد ای شب / به کجا برد توان مظلمه‌ات

شاعرانی چون ملک‌الشعرای بهار و ادیب‌الممالک فراهانی به زبان ساده و صمیمی کوچه و بازار روی آوردند.

شتاب شاعران جهت آگاه‌سازی مردم و انتشار آثار در روزنامه‌ها، موجب توجه آن‌ها به کاربرد جملات و ترکیبات زبانی شد.

شاعران دوره بیداری تخیلات سرایندگان پیشین را در نظر داشتند و در این حوزه هیچ‌گونه خلاقیتی در شعر آنان دیده نمی‌شود.

عارف قزوینی و سید اشرف‌الدین از شاعرانی بودند که به قالب‌هایی چون مستزاد و چهارپاره رغبت بیشتری نشان می‌دادند.