شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 13404

طبع بر گنج حقیقت قفل و شرع آمد کلید/ تا دهد زآن گنج بیرون گوهر اسرار را

طرف عذار گلگون ز نقاب زلف مشکین/ بنمای تا ملامت نکنند مبتلا را

شب یلداست هر تاری ز مویت، وین عجب کاری/ که من روزی نمی‌بینم، خود این شب‌های یلدا را

نسیم صبح من، از مشرق امید دمید/ ز خواب صبح درآرید آفتابم مرا

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود/ تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود

رسم عاشق‌کشی و شیوۀ شهرآشوبی/ جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

گرچه می‌گفت که زارت بکشم می‌دیدم/ که نهانش نظری با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دین می‌زد و آن سنگین‌دل/ در پی‌اش مشعلی از چهره برافروخته بود

چگونه باز کنم بال در هوای وصال / که ریخت مرغ دلم پر در آشیان فراق

من که ره بردم به گنج حسن بی‌پایان دوست /  صد گدای هم‌چو خود را بعد ازین قارون کنم

عشق من بر گل رخسار تو امروزی نیست /  دیرسالی است که من بلبل این بستانم

ناوک چشم تو در هر گوشه‌ای / هم‌چو من افتاده دارد صد قتیل

ای سیل اشک خاک وجودم به باد ده / تا بر دل کسی ننشیند غبار من

نهال روضه شاهی اویس آن‌که از نهاد او / بهار عدل شد سرسبز و باغ مُلک شد خرّم

درّ دری که خاطر خاقانی آورد / قیمت به بزم خسرو والا برافکند

دست از مس وجود چو مردان ره بشوی / تا کیمیای عشق بیابیّ و زر شوی