شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 25921

تأمل‌کنان در خطا و صواب / به از ژاژخایان حاضر جواب

سخن بی‌تأمل کم افتد صواب / زبان را عنان از خطا بازتاب

بی‌تأمل لب مزن کز لب گُهر می‌ریزدش / چون صدف هر کس سخن را در دهن می‌پرورد

من که از دشمن سخن گویم تأمل کن که چون / ماجرای دوست را زیر سخن پوشیده‌ام

ده آدمی بر سفره‌ای بخورند و دو سگ بر مرداری با هم به سر نبرند. حکما گفته‌اند: توانگری به قناعت به از توانگری به بضاعت. (پیام عبارت نفی حرص است.)

رحم آوردن بر بدان ستم است بر نیکان و عفو کردن از ظالمان جور است بر درویشان. (حذف فعل به قرینه)

رازی که نهان خواهی با کس در میان منه وگرچه دوست مخلص باشد که مر آن دوست را نیز دوستان مخلص باشد. (کاربرد تاریخی دستور)

بی‌هنران هنرمندان را نتوانند که بینند که سفله چون به هنر با کسی برنیاید، به خُبثش (پلیدی) در پوستین افتد. (استفاده از آرایه‌های کنایه و تضاد)

ناف دریاست چو گرداب مرا لنگرگاه / نیستم موج که سعی‌ام پی ساحل گردد

رهنوردان را سبکباری بود باد مراد / زود رخت خود به ساحل کف ز دریا می‌کشد

دامن گره به دامن ساحل نمی‌زند / موجی که خو به شورش دریا گرفته است

ساده‌لوحی که شکایت کند از شورش بحر / واگذارش که چو خاشاک به ساحل برود

هر چه در زیر چرخ نیک و بدند / خوشه‌چینان خرمن خردند (حماسی)

اینان مگر ز رحمت محض آفریده‌اند / کآرام جان و انس دل و نور دیده‌اند (غنایی)

سواری چو من پای بر زین نگاشت / کسی تیغ و گرز مرا بر نداشت (تعلیمی)

گفتم: ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب / گفت: در دنبال دل ره گم کند مسکین غریب (نمایشی)