شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16713

چه سست مهر طبیبی که درد خواجو را / دوا تواند و زان ناتوان نیندیشد

هر که خاطر به کسی داد چه بیمش ز خطر / کان (که آن) که رفت از پی خاطر ز خطر نندیشد

دامن گردون پر از خون جگر بینم به صبح / بسکه در مهر تو اشک از چشم اختر می‌چکد

ساربان خیمه برون می‌زد و اینم عجب است / که قیامت نشد آن روز که محمل می‌شد

ای صبا سوختگان بر سرره منتظرند / گر از آن یار سفرکرده پیامی داری

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را / که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیر / در صحبت شمال و صبا می‌فرستمت

من و باد صبا نالان دو سرگردان بی‌حاصل / من از افسون چشمت مست و او از تاب گیسویت

 سوی شاه ترکان نهادند سر / گشاده سلیح و گسسته کمر

 همی تاخت اندر فراز و نشیب / همی زد به گرز و به تیغ و رکیب

چشم بند است آتش از بهر حجیب / رحمت است این سر برآورده ز جیب

از ویست پیروزی و زو شکیب / به نیک و به بد زو رسد کام و زیب

مپندار این شعله افسرده گردد / که بعد از من افروزد از مدفن من

 نه تسلیم و سازش، نه تکریم و خواهش / بتازد به نیرنگ تو توسن من

کنون رود خلق است دریای جوشان / همه‌ خوشه خشم شد خرمن من

 من آزاده از خاک آزادگانم / گل صبر می‌پرورد دامن من