شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 4271

هرکه چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

ماهرویا روی خوب از من متاب/ بی‌‌خطا کشتن چه می‌‌بینی صواب

دلا چندم بریزی خون دیده شرم دار آخر/ تو نیز ای دیده خوابی کن مراد دل برآر آخر

اگر برخیزد از دستم که با دلدار بنشینم/ زجام وصل می نوشم ز باغ عیش گل چینم

به‌دنبال محمل چنان زار گریم / که از گریه‌ام ناقه در گِل نشیند

همه کارم ز خودکامی به بدنامی کشید آخر / نهان کی ماند آن رازی کز او سازند محفل‌ها

به دل گفتم ز چشمانش بپرهیز / که هشیاران نیاویزند با مست

من مرغکی پر بسته‌ام زان در قفس بنشسته‌ام / گر زان که بشکستی قفس بنمودمی ‌پرواز را

دانه چو طفلی است در آغوش خاک / روز و شب این طفل به نشو و نماست

چو در مردم آرام و قوّت ندید / خود آسوده بودن مروّت ندید

یک حکایت سرگذشتم پیش آن جان بازگویی / گرچه از درد فراقم هست بسیاری شکایت

به پایان آمد این دفتر حکایت هم‌چنان باقی / به صد دفتر نشاید گفت حسب‌الحال مشتاقی

عشق دردانه است و من غواص و دریا میکده / سر فرو بردم در این‌جا تا کجا سر برکنم

چنین دور از خویش و بیگانه گشتم / که افتاد با تو مرا آشنایی

ای باد بامدادی خوش می‌روی به شادی / پیوند روح کردی پیغام دوست دادی

گر از ابر بینم همی باد و نم / ندانم که نرگس چرا شد دژم

سراوان

جهان‌بین

تساهُل

گفتگو